آيه ششم بر جواز از توسّل ( سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرابِ شَغَلَتْنا أَمْوالُنا وَ أَهْلُونا فَاسْتَغْفِرْ لَنا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِمْ ما لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ . . . ) « 1 » برخى از باديه‌نشينان كه از حضور در جنگ تخلّف كرده‌اند ، به زودى ( براى عذر آوردن ) خواهند گفت : ( نگهدارى از ) اموال و خانواده‌هايمان ما را سرگرم كرد ( و مانع از حضور در جنگ شد ) پس براى ما ( از خدا ) طلب آمرزش كن ، با زبان‌هايشان چيزى را مىگويند كه به آن عقيده ندارند . . . آيه زمينه‌ساز جواز توسّل به پيامبر گرامى صلّى اللّه عليه و آله براى بدست آوردن آمرزش است . و اين امرى شايع در ميان اعراب بوده است چه برسد به غير آنها و طلب آمرزش از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در آيه مورد منع و اعتراض واقع نشده است . ولى باديه‌نشينان مورد اعتراض قرار گرفته‌اند كه چرا زبانشان با قلبشان هماهنگ نيست ، و از روى جد و قطع طلب آمرزش نكرده‌اند . * * *

--> ( 1 ) . فتح ، آيه 11 .